
„Otwórz me oczy”. Z Chojnic do Gruczna, by dzielić się wiarą i świadectwem wolności
Jak zobaczyć w drugim człowieku brata, który potrzebuje naszej obecności, miłości i zrozumienia? Jak pomagać tym, którzy zmagają się z samotnością, uzależnieniami i życiowymi trudnościami? I wreszcie – jak prowadzić innych do Chrystusa, który jest prawdziwym źródłem wolności? Właśnie z tym przesłaniem 3 listopada przyjechaliśmy do Gruczna na spotkanie „Otwórz me oczy”.
Na zaproszenie Kasi i Łukasza Porożyńskich, wraz z ks. Jerzym Sobotą, moderatorem Krucjaty Wyzwolenia Człowieka w rejonie chojnickim, wyruszyliśmy z Chojnic, aby podzielić się doświadczeniem naszej wspólnoty. Przyświecał nam również cel zainicjowania podobnego dzieła w Grucznie. Nie była to jednak wyłącznie nasza inicjatywa. Pomysł warsztatów zrodził się dzięki diecezjalnej Diakonii Wyzwolenia, która od lat angażuje się w dzieło Krucjaty. To ona opracowała koncepcję spotkania i zachęciła nas do podjęcia posługi ewangelizacyjnej w Grucznie, realizując już wcześniej podobne działania w innych parafiach. Rozpoczęliśmy od tego, co w duchowości Ruchu Światło-Życie jest najważniejsze – od Eucharystii. W kościele św. Jana Chrzciciela miejscowy proboszcz, ks. Grzegorz Knut, serdecznie powitał przybyłych, a ks. Jerzy Sobota wygłosił homilię. Towarzyszył nam krzyż Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, który peregrynuje po rodzinach naszej diecezji. To szczególny znak. Przypomina, że źródłem naszej wolności nie jest wyłącznie siła charakteru czy zdolność do wyrzeczeń, ale Jezus Chrystus, który przez swoją mękę, śmierć i zmartwychwstanie wyzwala człowieka z niewoli grzechu. Właśnie dlatego Krucjata nie jest jedynie ruchem abstynenckim. Jest dziełem ewangelizacji, w którym dobrowolny post, modlitwa i służba drugiemu człowiekowi stają się odpowiedzią na miłość Chrystusa. Nie wystarczy nie pić. Trzeba jeszcze kochać. Po Eucharystii spotkaliśmy się w świetlicy „Arka”, gdzie około 20 uczestników wysłuchało świadectw i wzięło udział w warsztatach. Podzieliłem się naszą rodzinną drogą do abstynencji i Krucjaty. Drogą, która zaczęła się od małżeńskich trudności, modlitwy w intencji naszej rodziny i decyzji, by dzieci wychowywały się w domu, w którym alkohol nie jest potrzebny do przeżywania radości. Dopiero z czasem, dzięki Domowemu Kościołowi i świadectwu innych małżeństw, zrozumieliśmy z Moniką, że sama abstynencja to za mało. Nasza wolność nabrała głębszego sensu, gdy stała się darem dla drugiego człowieka, a w centrum naszego małżeństwa i rodziny coraz bardziej świadomie zaczęliśmy stawiać Jezusa. Bo nie chodzi o życie bez trudności. Chodzi o to, by nie przeżywać ich bez Chrystusa. By w modlitwie, Eucharystii, sakramencie pojednania i codziennej służbie odnajdywać siłę do przemiany własnego serca. Ks. Jerzy Sobota w swojej katechezie przypomniał, jak wielką moc ma świadectwo dobrowolnej abstynencji. Przywołał doświadczenia z pracy duszpasterskiej w Niemczech, gdzie prowadził Złotą Księgę Abstynencji. Szczególnie poruszające były wspomnienia osób, które podejmowały wyrzeczenia na całe życie, kierując się jednym motywem: miłością. Otworzyć oczy na drugiego człowieka. Warsztatowa część spotkania poświęcona była empatii. W kilkuosobowych grupach uczestnicy poznawali historie młodych ludzi zmagających się z presją rówieśników, samotnością, pornografią, uzależnieniem od mediów społecznościowych czy kryzysem wiary. Nie chodziło jednak o ocenianie nastolatków ani o znalezienie prostych recept na ich problemy. Chcieliśmy nauczyć się czegoś znacznie trudniejszego: spojrzeć na świat oczami drugiego człowieka. Zrozumieć jego lęk, cierpienie, pragnienia i oczekiwania. Choć bohaterami ćwiczeń byli szesnastolatkowie, szybko dostrzegliśmy uniwersalny wymiar tego doświadczenia. Przecież podobnie możemy patrzeć na współmałżonka, z którym od dawna nie potrafimy się porozumieć. Na sąsiada, który zmaga się z uzależnieniem. Na brata, który odszedł od Kościoła. Na człowieka, którego zachowania nie rozumiemy i którego być może zbyt łatwo osądzamy. Zanim zaczniemy kogokolwiek pouczać, spróbujmy go zrozumieć. Zanim wskażemy mu drogę, postarajmy się zobaczyć ciężar, który niesie. Tak rozumiem wezwanie Chrystusa do miłości bliźniego. Nie jako piękną deklarację, ale konkretne zadanie wymagające obecności, cierpliwości, przebaczenia i gotowości do służby. Świadectwo sięgające początków Krucjaty. Niezwykłym darem była obecność ks. kanonika Andrzeja Regenta, który podzielił się wspomnieniami z narodzin Krucjaty Wyzwolenia Człowieka w 1979 roku. Był jednym z 273 pierwszych sygnatariuszy Księgi Czynów Wyzwolenia, przekazanej następnie św. Janowi Pawłowi II podczas jego pierwszej pielgrzymki do Polski. To świadectwo pozwoliło nam dotknąć historii dzieła zapoczątkowanego przez sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego. Dzieła, które po niemal pół wieku wciąż pozostaje aktualne, bo człowiek nadal potrzebuje wyzwolenia. Nie tylko od alkoholu, ale od wszystkiego, co odbiera mu godność, niszczy relacje i oddala od Boga. Wolni, aby służyć. Wracaliśmy do Chojnic z wdzięcznością za zaproszenie, wspólną Eucharystię, rozmowy i otwartość uczestników. Mamy nadzieję, że to spotkanie stanie się początkiem wspólnoty, w której ludzie będą wzajemnie wspierać się na drodze wiary i wolności. Krucjata Wyzwolenia Człowieka uczy nas, że modlitwa, post i służba nie są trzema niezależnymi obowiązkami. Wypływają z jednej miłości, której źródłem jest Jezus Chrystus. To On działa w sakramentach, przemienia nasze serca i uzdalnia nas do miłości, której sami często nie potrafimy z siebie wydobyć. Chcemy więc otwierać oczy nie tylko na zagrożenia współczesnego świata, ale przede wszystkim na Chrystusa obecnego w drugim człowieku. Także tym zagubionym, poranionym i dalekim od Kościoła. Bo właśnie do niego jesteśmy posłani.
Kamil Kaczmarek
Krucjata Wyzwolenia Człowieka – rejon chojnicki



